Хаврын урь орж байсан нэгэн өдөр. Урт өвлийн хүйтнээс дайжсан хүмүүс хот руу явж байлаа. Машинд сууж явсан би нэгэн сайхан төрхийг харав. Энэ нь нэгэн хөгшин таяг барьсан хараагүй эмгэнээ дагуулан явж байлаа. Хараагүй эмгэн, хараатай өвгөн хоёр хаврын дулаахан салхийг сөрөн явж байсан юм. Нүүрэнд нь үрчлээ тогтож, амьдрал нь тийм ч хангалуун өнгөрөөсөн гэхээргүй харагдавч тэдний царайд залуу хүмүүст байхгүй сайхан байдал, аз жаргал дүүрэн байлаа. Эхнэр сохор ч бусдаас ичихийг мэдэхгүй байгаа байдал нь хоорондоо ярьж хөөрөн алхаж байгааг нь харахад илэрхий бөгөөд ямар ч гомдол нь харагдсангүй. Богинохон хугацаа ч гэсэн тэдний хажуугаар өнгөрөн өнгөртлөө тэднийг бахархан харлаа. Сэтгэлийг минь хөдөлгөсөн тэр хайр бидний хайраас шал өөр байсан юм. Бидний хайр энэ хоёр хөгшин шиг нүүрэнд нь гомдол үгүй, бие биедээ нүд нь болж явах хүч байдаг бол хичнээн сайхан байх билээ.
RSS Feed (xml)
Сэтгэгдэлүүд:
Anuira Tiimee hair uuruu gaihaltai gaihaltai
Chineed udahgui emgen huurhun huuhen oldoh bailgui dee nas chin yavaad bgaa shoo gej
Сэтгэгдэл үлдээх: